fbpx

Twórcami metody są dr Herman Kabat i fizjoterapeutka Margaret (Meggie) Knott. Głównym
założeniem metody jest ułatwianie i torowanie ruchów (facylitacja) poprzez odpowiednią
stymulację układu mięśniowo-nerwowego.


Podstawowym założeniem jest praca nad funkcją, której chory potrzebuje. Koncepcja ta
zaleca, aby postrzegać pacjenta całościowo wykorzystując jego silne i zdrowe obszary ciała.
Umożliwia to pełne wykorzystanie rezerw tkwiących w organizmie, zwiększa motywację
pacjenta do dalszej pracy i zapewnia bezbolesną terapię. Chory staje się partnerem terapeuty i
to on określa granice i zakres działania. Dzięki takiemu podejściu pacjent nawet z dużą
dysfunkcją ma silną motywację do pracy i chętnie współpracuje z terapeutą.


PNF proponuje ruchy naturalne, które przebiegają trójpłaszczyznowo i są zbliżone do
czynności dnia codziennego. Uwzględnienie podczas planowania terapii potrzeb ruchowych i
problemów zgłaszanych przez chorego przynosi wiele korzyści i czyni z PNF metodę
przyjazną dla pacjenta, PNF gwarantuje również wysoki poziom edukacji pacjenta, oparty na
współuczestnictwie w planowaniu terapii oraz kontynuacji ćwiczeń w formie programu
domowego.


W zależności od potrzeb pacjenta, wykorzystywane są techniki uczące ruchu i koordynacji,
stabilizujące, rozluźniające, mobilizujące, przeciwbólowe, a także program ćwiczeń
funkcjonalnych na materacu, nauka chodzenia, usprawnianie funkcji wegetatywnych, a
pośrednio dochodzi również do regulacji pracy autonomicznego układu nerwowego,
szczególnie podczas terapii oddechowej oraz oddziaływań w obrębie tułowia i klatki
piersiowej.


Istotą metody PNF jest maksymalne pobudzenie ekstero i proprioreceptorów znajdujących się
w ciele oraz różnych sfer kory mózgowej w celu ułatwienia (torowania) ruchu w obszarze
uszkodzonym.


Ruchy stosowane w tej metodzie są zgodne z naturalną pracą mięśni i stawów. Każdy ruch
odbywa się w trzech płaszczyznach co wymusza zaangażowanie do pracy maksymalnej ilości
włókien mięśniowych. Wielokrotnie powtarzany ruch może spowodować utworzenie nowego
wzorca ruchowego czyli przywrócić przewodnictwo nerwowe w uszkodzonym obszarze.
PNF wiele uwagi poświęca także kontroli motorycznej pacjenta, czyli interakcjom między
stabilnością i mobilnością jego ciała, ze szczególnym uwzględnieniem pracy ekscentrycznej
mięśni w warunkach grawitacji.


Ze względu na szerokie możliwości oddziaływania koncepcja PNF przestała być utożsamiana
ze sposobem pracy przeznaczonym wyłącznie dla pacjentów neurologicznych. Z
powodzeniem stosuje się ją również w ortopedii, pediatrii, chorobach nerwowo-mięśniowych,
wadach postawy czy skoliozach.